Naar tucuman en terug om dan in de wolken te verdwijnen!

Hey allemaal,

En alweer twee dagen voorbij ... de tijd vliegt toch als het ergens geweldig is :-)

Donderdag reden we naar Tucuman, de hoofdstad van de provincie. Onderweg kwamen we een paar gezellige dorpjes tegen. Voornamelijk Tafi del Vallee kreeg onze aandacht. Het plein, jaja weer dat fameuze San Martin plein, toverden we om naar een gezellige eetplek. Jammer voor mij (Hanne) dat een hond net ook onze broodjes het lekkerst leek te vinden. Hij was niet weg te slaan van ons, ook al was ik zeer blij met de reddende engel Natacha die al het mogelijke deed deze aanwezigheid te beperken tot het minimum. Voor de rest had dit plein de bijzondere eigenschap dat er rondom verschillende verkeersborden stonden waarop een strikt verbod werd tentoongesteld tegenover het te paard rond het plein rijden. Zoiets kom je in België toch niet tegen ..

Voor de rest kochten we hier - naar Hanne haar mening - lekkere kaas van de streek. Sinds vandaag heb ik er ook nog eens mosterd bij en kan het helemaal niet meer stuk ..

We bleven hier wat rondrijden, gingen nog kijken naar een aantal menhirs die volgens Trotter wel interessant waren ( wij wisten al vrij snel dat Trotter het voor ons deze ene keer toch wel mis had).

En stilaan zetten we onze tocht verder: van droge vlaktes stilaan naar her en der wat boompjes, om plots door het dichtbegroeide woud te rijden. De overgang was ergens tussendoor, maar een exacte plaatsaanduiding hiervan was echt onmogelijk. Onderweg kwamen we ditmaal niet veel dieren tegen, maar wel wegenwerking. De eerste, zeer korte files in Argentinië hadden we dan ook maar weer eens gehad ..

Toen reden we Tucuman binnen. De stad lag gehuld in een waas van mist, al snel bleek dat dit het gevolg was van talrijke brandjes rondom de stad. Brandjes die we al vaker hadden gezien, maar hier toch wel in grote getalen voor kwam. Bizar. De stad zelf was - met de auto - een hel! Nog meer toeteren, waar plaats was voor 2 auto's reden er 3 naast elkaar om dan nog maar te zwijgen van de ontdekking dat een mens met slechts twee ogen hier echt een serieus lichamelijk tekort ondervindt. Bovendien stonden we eerst aan het foute hostel, waardoor we nog langer hier moesten rondtoeren. Lieve hemel, het was me wat! Die avond liepen we nog wat rond in de stad, en dan kreeg ze al iets meer charme, maar toch geef mij/ons maar de rustigere stadjes van deze streek! Ook het hostel inn had deze keer meer iets om te vergeten dan om aan herinnerd te blijven worden, maar goed een bed is een bed zullen we maar zeggen!

De dag nadien reden we terug naar Salta. We konden kiezen om de autosnelweg te nemen en dan zouden we in 3 uur arriveren. Maar zowaar als wij echte Trotteraars zijn geworden kozen we hier niet voor. We reden daarom de beide wegen van de twee voorbije dagen in de omgekeerde richting nog eens af. Een bewijs van hoe schoon we ze vonden kan dit wel zijn lijkt me ... Ditmaal geen tijd om grootse tussenstops te houden, maar tja, het landschap spreekt ook zonder tussenhaltes voor zich!

's Avonds in Salta ontdekten we in onze straat nog steeds dezelfde parkeerwachter die ons ook nu weer vriendelijk voorzag van een plekje quasi recht voor de deur. Parkeerautomaten, laten we die in België ook afschaffen, hier betaal je 'met plezier' die 2 pesos per uur! Bovendien liepen we enkele uurtjes later het grote San Martin plein op en bleek daar een heuse wintercarnavalstoet door te gaan! Een heel jaar wachten op carnaval dat zou immers niet echt Argentijns zijn eh ;-)

Vandaag deden we een laatste lange autorit: het spoor van de Tren de los Nubes volgen. Een rit die ons leidde naar een hoogte van om en bij 4000 meter waarbij de stofwolken en de sterke rukwinden ons serieus verrasten. Onze picknick deden we dan ook noodgedwongen in de auto, er was gewoon geen andere optie!

Onderweg zagen we weer heel veel dieren (voornamelijk wilde paarden), veranderend landschap en achter sommige hoeken schotelden ze ons weer grote verrassingen voor! Argentinië is toch iets bijzonders ... En ook hier geldt weer: er zijn geen woorden genoeg om dit te omschrijven, hopelijk geven de foto's jullie al een klein voorproefje van wat wij hier zien! Het enige wat wij jullie nog echt kunnen aanraden bij het vallen van deze avond: als je ooit de kans hebt, kom naar hier!